แพงคำ จันทร์จารุ

เรื่องสั้น "สะพานลอย"

ผมชอบสะพานลอย มันสูง และลมบนนั้นมันเย็น ผมชอบมองดูดวงไฟหลากสีข้างล่าง มันเป็นแถวเรียงกันยาว แล้วมันจะพากันวิ่งตามกันไปทีละนิดๆ ผมไม่รู้หรอกว่า มันลอยมาจากไหน และกำลังจะไปไหน ถามแม่ แม่ก็ไม่รู้

เมื่อก่อนแม่จะเป็นคนพาผมมาดูดวงไฟที่นี่ แม่บอกว่า "มันเป็นดาวบนดิน" ยามที่ผมงอแงไม่อยากมากับแม่ แม่จะบอกว่า "จะพาไปดูดาว" แล้วมือแข็งๆ แห้งๆ ของแม่ ก็จะจูงมือผมกับพี่ชายคนละข้าง พี่ชายของผมจะวิ่งจู๊ดขึ้นบันได แม่จะเดินช้าๆ รอผม จะเอาอะไรกับเด็กอายุเกือบ ๕ ขวบอย่างผมล่ะ ผมยังขึ้นบันไดไม่เก่งนี่ และที่บ้านเราก็ไม่มีบันไดด้วย แต่สักวันผมจะวิ่งจู๊ดขึ้นสะพายลอยแบบไอ้ดำมันบ้าง (ไอ้ดำ ก็พี่ชายผมไงล่ะ)

ผมชอบสะพานลอย แต่ผมไม่ชอบคนเยอะ คนเดินผ่านไปผ่านมา มันมีมากมายจนผมตาลาย มีผู้ชายผู้หญิง คนแก่ เด็ก พวกเขาเป็นใคร ผมไม่รู้จัก แต่แม่บอกว่า มีคนใจดี อยู่ในนั้น และบางคนนอกจากจะใจดีแล้วยังใจบุญอีกด้วยผมได้แต่นึกในใจ คนใจดีของแม่เป็นผู้หญิงหรือผู้ชายนะ...? แม่บอกว่า คนเยอะๆ นั่นแหละดี ไม่รู้เหมือนกันว่าดีตรงไหน แต่แม่ว่าดี มันก็คงดี เพราะอย่างนี้ผมจึงไม่งอแง และผมก็ต้องทำตามที่แม่ (รวมทั้งไอ้ดำ) บอก ซึ่งผมก็ทำบ้างไม่ทำบ้าง

ไม่รู้เหมือนกันว่า ทำไมต้องจ้ำจี้จ้ำไชให้ผมทำอะไรที่ผมไม่อยากทำกันจัง

"มันเมื่อยๆ" ผมบอกไอ้ดำ พี่ชายวัย ๗ ขวบของผมไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

"เมื่อยก็ต้องทำ" มันบอก มันชอบบังคับผมอยู่เรื่อยเลย อย่างวันนี้ก็เหมือนกัน

มันมากับผมสองคน แม่ไม่มาด้วย แม่ไม่สบาย ผมงอแงจะไม่ยอมมา แต่ไอ้ดำมันก็ทำให้ผมยอมมาจนได้ มันบอกว่า วันนี้ดาวจะเยอะกว่าทุกวัน มันจะค่อยๆ ลอยขี้นลอยลง และวิ่งคามกันไปอย่างช้าๆ นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมเดินตามมันมาโดยดี มันเป็นยังไงนะ ผมอยากเห็นเร็วๆ จัง

หากผมมากับแม่ ผมไม่จำเป็นต้องทำตามแม่หรือไอ้ดำ ก็ไม่มีใครว่าผม แต่วันนี้ไอ้ดำมันเขกหัวผม บังคับให้ผมต้องทำตามมัน อย่างนี้ทุกที ถ้าแม่ไม่มาด้วย ถ้าแม่ไม่มาด้วย

ดวงไฟข้างล่างทอดยาวเรียงกันยาวเหยียด มันยาวแค่ไหนนะ แล้วทำไมมันมากมายอย่างนี้ ไอ้ดำบอกว่าดึกๆ ลูกไปจะหายไปทะละดวงสองดวง เหลือดวงไฟไม่กี่ดวง แล้วพวกมันจะลอยไปเร็วมาก จนมองแทบไม่ทัน บางครั้งมันเร็วมากจนมองดูเหมือนกับว่ามันมีหาง

แต่ผมไม่เคยดูดวงไฟที่วิ่งเร็วๆ เพราะลมเย็นๆ บนสะพานลอยทำให้ผมหลับก่อนที่จะเห็นดวงไฟวิ่งเร็วๆ อิจฉาไอ้ดำมันจัง!

"มึงน่ะ ขี้เซา" ไอ้ดำว่าผมอย่างนี้

"ก็กูง่วง" ผมเถียง

"มึงน่ะ ขี้เกียจ" มันว่าอีก

"ก็กูเมื่อย" ผมเถียง

ผมนั่งหันหลังพิงสะพานลอย หันหน้าเข้าหาผู้คนที่เดินผ่านไปมาตามที่ไอ้ดำมันบอก นี่ถ้าแม่มาด้วย ผมจะนั่งหันหลังให้คนเดิน ซุกหน้าเล็กๆ ของผมที่ซี่ลูกกรงสะพานลอย ดูดวงไฟข้างล่าง แต่วันนี้ผมจำต้องทำตามที่ไอ้ดำมันบอก นอกจากมันจะบังคับให้ผมนั่งหันหลังให้ดวงไฟข้างล่าง มันยังให้ผมยกสองมือประกบกันไว้ที่อกอย่างที่มันกับแม่ทำกันทุกวัน...ผมไม่อยากทำเลยมันเมื่อย...

แต่เมื่อมันบอกให้ทำ ผมก็ทำตามไปอย่างเสียไม่ได้ เพราะมันเป็นพี่ และถ้าไม่ทำตาม เดี๋ยวมันก็เขกหัวผมอีก มือผมประกบกันอยู่ระดับอก หันหน้าเข้าหาผู้คนได้ไม่นาน ผมก็หันหน้าเข้าหาราวสะพานตามเดิม แต่มือยังอยู่ในท่าเดิม ตามองดูดวงไฟไม่สนใจคนเดิน และก็ไม่สนใจไอ้ดำมันด้วย แต่หูผมก็ได้ยินเสียงไอ้ดำมันพูดว่า "ของคุณก๊าบ ขอบคุณก๊าบ" พร้อมกับผงกหัวขึ้นลงทุกครั้งที่มีเหรียญหล่นกระทบกระป๋องตรงหน้ามันกับผม

ผมชำเลืองดู เห็นกระป๋องมันมีเหรียญกลมๆ อยู่หลายเหรียญ ในขณะที่กระป๋องของผมว่างเปล่า...

ช่างมัน...ผมจะดูดวงไฟ

หมายเหตุ : ตีพิมพ์จุดประกายวรรณกรรม ๙ ธันวาคม ๒๕๔๓