แพงคำ จันทร์จารุ

สูญ

ชั่วชีวิตของผม ผมไม่เคยเจ็บปวดเคียดแค้นอะไรมากเท่านี้ พวกมันทำราวกับผมไม่มีชีวิตจิตใจ ทำราวผมไม่มีความรู้สึก ผมรู้สึกว่าความเคียดแค้นมันจุกแน่นอยู่ในอกจนหายใจแทบไม่ออก

ไม่ได้...ผมต้องควบคุมสติ ผมต้องรีบกลับไป กลับไปหาลูกเมียของผม ป่านนี้เธอจะเป็นอย่างไรบ้าง แล้วลูกของเราล่ะ ลูกคนเดียวของเรา ยิ่งคิดผมยิ่งเร่งความเร็วขึ้น ลางสังหรณ์บางอย่างบอกผมว่า ผมอาจจะ...อาจจะ...

ไม่ ผมต้องไม่ฟุ้งซ่าน เธอกับลูกต้องปลอดภัย

กี่วันนะที่พวกมันขังผมไว้ ผมจำไม่ได้ จำได้แต่ว่า พอผมรู้สึกตัวขึ้น ผมก็ปวดเมื่อยไปทั้งตัว ผมจำไม่ได้จริงๆ ว่า ผมถูกพวกมันจับมาได้อย่างไร ผมจำไม่ได้ รู้แต่ว่า ตอนนั้นผมกำลังจะออกมาหาอะไรอร่อยๆ ไปฝากเธอกับลูก แล้วโชคร้ายก็เกิดขึ้นกับผม มันเป็นฝันร้าย ฝันร้ายที่ชั่วชีวิตผมไม่อาจลืมมันได้

นับว่าเป็นโชคดีของผมที่ผมสามารถหนีรอดเงื้อมมือของพวกมันมาได้ หากคุณอยากรู้ ผมจะเล่าให้ฟังทีหลัง แต่ตอนนี้ ผมไม่มีเวลา ผมรีบ...ผมต้องรีบกลับไปหาลูกเมียของผม ...ผมต้องกลับบ้าน

เธอกับลูก...หัวใจผมเต็มตื้นขึ้นมาอย่างประหลาด คิดถึงเธอ คิดถึงลูก ลูกคนแรกของเรา เธอบอกผมเสมอว่า ลูกหน้าเหมือนผม คงเหมือนกับที่ผมหน้าเหมือนพ่อ พ่อตายก่อนที่ผมจะแข็งแรงพอที่จะพบพ่อ พ่อของผมตาย ตายด้วยน้ำมือของพวกมันเช่นกัน หลังจากพ่อตาย แม่ก็ไม่มีใครมาแทนที่พ่อ เรามีกันสองคนแม่ลูก

แม่ผลตายไปนานแล้ว อาจเป็นเพราะตรอมใจก็เป็นได้ แม่รักพ่อมาก ผมรู้ ผมยิ่งเข้าใจความรู้สึกของแม่อย่างแจ่มชัดก็ตอนที่ผมมีเธอ เธอสวยน่ารัก และนิสัยดี ลูกของผมต้องหล่อเหมือนผม และแน่นอนลูกต้องน่ารักและนิสัยดีเหมือนเธอ คิดมาถึงตอนนี้ผมก็อดยิ้มคนเดียวไม่ได้ ตอนนี้นอกจากจะคิดถึงเธอกับลูกแล้ว ผมยังคิดถึงแม่...

แม่เล่าให้ผมฟังว่า พวกมันยิงพ่อต่อหน้าต่อตาแม่ หากไม่มีผม แม่คงตายตามพ่อไปนานแล้ว ตอนนั้นแม้แม่จะเสียขวัญกับการตายของพ่อ แต่แม่ก็ต้องซมซานกลับบ้าน เพราะผมรอแม่อยู่ แม่อยู่เพื่อผม...

"พ่อตายตรงนี้" แม่มาที่นี่เสมอ และทุกครั้งผมจะมากับแม่

"พวกมันฆ่าพ่อของลูก" แม่เริ่มร้องไห้

"แม่รักลูกนะ..." แม่หันมามองผมนิ่งนาน "แต่สักวันแม่จะตามพ่อไป" แม่มักพูดประโยคนี้เสมอ และในที่สุดแม่ก็ตามพ่อไปจริงๆ แม่ตรอมใจตาย และแม่ก็มาตายตรงที่พ่อตาย ป่านนี้แม่กับพ่อคงอยู่ด้วยกันบนสวรรค์ คงไม่มีอะไรมาพรากแม่กับพ่อให้จากกันได้อีก

แม่รักพ่อมาก คงเหมือนกับที่ผมรักเธอรักลูก

สายลมเย็นๆ ปะทะผิวหน้าของผม มันไม่ได้ช่วยให้ความร้อนรุ่มในใจผมบรรเทาลงเลย ยิ่งใกล้บ้าน ผมยิ่งใจหาย ผมสังหรณ์ใจ... ไม่...ไม่

ผมกลั้นลมหายใจเมื่อร่อนตัวลงเกาะหน้าประตูบ้าน ประตูบ้านที่ปิดสนิท ลมหายใจของผมสัมผัสกลิ่นอะไรบางอย่าง... บางอย่างที่ทำให้หัวใจผมหวิว ผมมาถึงบ้านแล้ว บ้านของผม เธอกับลูก ผมส่งเสียงเรียกเธอ ไม่มีเสียงขานรับ ผมรู้สึกว่าขอบตาร้อนผะผ่าวขึ้นมา มือสั่นขาสั่น กระนั้นผมยังแข็งใจพยุงกายไปจนถึงประตูบ้าน บ้านของเรา เธอกับลูก...

ประตูบ้านปิดสนิท เงียบ ไม่มีเสียงเธอขานรับเหมือนทุกครั้งที่ผมกลับมา ไม่มีแม้กระทั่งเสียงเคลื่อนไหวของเธอ ผมเรียกเธออีกครั้ง...ครั้งสุดท้ายเมื่อไม่มีเสียงตอบรับ ผมตัดสินใจใช้พละกำลังที่เหลืออยู่พังประตูเข้าไป

ชั่วชีวิตของผม ผมไม่เคยเจ็บปวดเคียดแค้นอะไรมากเท่านี้ พวกมันทำราวกับผมไม่มีชีวิตจิตใจ ทำราวกับผมไม่มีความรู้สึก เมียของผม ลูกของผม เธอกับลูก...เธอกับลูก หยาดน้ำตาพร่าพรายเอ่อขึ้นมาท่วมท้นดวงตา ท่วมท้นดวงใจ .. ชีวิตผมไม่มีเหลืออะไรอีกแล้ว ปีกอันใหญ่แข็งแรงของผมถูกเหยียดออกเต็มที่ก่อนจะถลาขึ้นสู่เบื้องบนอย่างรวดเร็ว

ชั่วชีวิตของผม ผมไม่เคยคิดเลยว่า เราจะถูกสิ่งมีชีวิตที่เรียกตัวเองว่ามนุษย์ทำลายล้างครั้งแล้วครั้งเล่า พ่อของผม แม่ของผม กระทั่ง....กระทั่งเธอกับลูก

เสียงร้องของผมก้องสะท้อนทั่วผืนป่า ราวกับว่าสะท้อนความรู้สึกของผมให้ทุกสรรพชีวิตได้ยิน ผมอยากให้พวกมันได้ยินกันนักเชียว และถ้าหากพวกมันผ่านมาทางนี้ ผมอยากจะถามพวกมันว่า

พวกผมผิดนักหรือที่เกิดมาเป็นนกเงือกหายากชนิดหนึ่งของไทย ผมกับเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ผิดด้วยหรือ ?

หมายเหตุ : ตีพิมพ์ จุดประกายวรรณกรรม นสพ.กรุงเทพธุรกิจวันเสาร์ ๒๕๔๓

เรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจจากพี่วิชัย เด็กรักนกบ้านท่ามะไฟหวาน นั่งระบายสีเข็มกล็ดนกเงือก พี่เขาเลยเล่าเรื่องนกเงือกให้ฟัง ผลลัพธ์ที่ได้จากการนั่งอยู่กับพี่เขาคือได้เข็มกลัดนกเงือก ๑ ชิ้น และเรื่องสั้นอีก ๑ ชิ้น