แพงคำ จันทร์จารุ

เพลงฝนค่ำคืน

สายลมกราดเกรี้ยว

หัวใจอ้างว้าง

เม็ดฝนกระทบหลังคา

เกลียดนักค่ำคืน

เดียวดาย

ฝนสะบัดเม็ด

บางความรัก

ขาดสะบั้น

เพลงฝนค่ำคืน

ร่ำไห้กับความตาย

ของหัวใจ

ดูเหมือนเสียงวิพากษ์วิจารณ์หลังการแข่งขันจะไม่เซ็งแซ่เหมือนก่อนที่การแข่งขันจะเริ่มขึ้น

ผมถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว...

เพราะแก่ตัวลงหรือเปล่า ที่ทำให้ครั้งนี้ผมรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว มันเหมือนจะเป็นไข้ ตาข้างซ้ายคงบวมช้ำ มันเจ็บจนผมรู้สึกว่าขอบตามันเต้นตุบๆ ผมแก่ลง หรือว่าคู่ต่อสู้ผมเก่งเกินไป จึงทำให้ผมเจ็บไปทั้งตัว แต่ไม่มีใครเลยสักคนที่จะมาดูว่าผมเป็นยังไงบ้างหลังการต่อสู้เสร็จสิ้น

มันเป็นกฎเกณฑ์ที่ผู้ชนะต้องเป็นฝ่ายได้ทุกสิ่งทุกอย่าง เกียรติยศ ชื่อเสียง ความสนใจรวมไปถึงความเป็นอยู่ที่ดี ใช่...มันเป็นกฎเกณฑ์

ผมยิ้มเยาะๆ ผู้ชนะคือผู้ทื่ได้ทุกอย่างงั้นหรือ?

ผมขยับตัวลงนอน ปวดระบมไปหมด จนเผลอครางออกมาเบาๆ ไม่มีใครมาดูแลผมเลย แม้กระทั่งพ่อบุญมาคนที่เฝ้าฟูมฟักทะนุถนอมกล่อมเลี้ยงผมมา แกก็พลอยหายหน้าหายตาไปด้วย หลังผลการแข่งขันออกมาว่า ใครเป็นฝ่ายชนะ

แต่ก็ดีเหมือนกัน ผมเองก็อยากอยู่คนเดียวเงียบๆ ไม่อยากได้ยินเสียงพูดคุยของคนพวกนั้น ผมเจ็บปวดมากพอแล้ว

ตั้งแต่ผมถูกตัดสินให้เดินบนเส้นทางการต่อสู้ น้อยครั้งมากที่ผมจะพบกับคำว่าพ่ายแพ้ จะกี่สังเวียนหรือจะกับคู่ต่อสู้ที่เก่งกาจมาจากไหน ผมก็เป็นฝ่ายชนะเสมอ นั่นเป็นสิ่งที่พ่อภูมิใจในตัวผมมาก แกเรียกผมว่า ไอ้ลูกรัก ใช่...ผมเป็นลูกรักของแก เงินจำนวนไม่น้อยที่ผมหามาให้แก ยิ่งทำให้ความรักความใส่ใจที่มีต่อผมมากขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ ที่แกเป็นอยู่อย่างสุขสบายอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะผม...

น้อยครั้งเหลือเกินที่ผมจะแพ้ นานๆ ครั้ง นานจนผมจำไม่ได้ว่า บนถนนสายนี้ผมแพ้กี่ครั้ง หากเอ่ยชื่อของผมให้คู่ต่อสู้ได้ยิน รับรองเลยฝ่ายนั้นต้องเตรียมใจไว้เพื่อพ่ายแพ้เสมอ แต่การขึ้นสังเวียนครั้งนี้ มันต่างจากทุกครั้ง

ผมแพ้...และการพ่ายแพ้ครั้งนี้มันก็ต่างจากทุกครั้งตรงที่ไม่มีพ่อคอยปลอบโยน ไม่มีใครมาดูแลแผลที่ช้ำระบม ไม่มีใครมาใส่ใจ แถมยังพูดให้ผมได้ยินอีกว่า

"สงสัยคงถึงเวลาของมันแล้วล่ะลุงเอ๋ย..."

"ข้าก็ว่าอย่างนั้นแหละ หนุ่มๆ มันฟอร์มดี ของเรามันแก่แล้ว คงสู้หนุ่มๆ ไม่ได้"

ผมคงแก่ลงไปจริงๆ นั่นแหละ กำลังวังชา และความว่องไวถึงถดถอยลง แต่ผมก็ทำดีที่สุดแล้ว อาจจะเป็นเพราะผมแก่ตัวลงและอีกสาเหตุคงเป็นเพราะการีผ่านเวทีการต่อสู้มานับครั้งไม่ถ้วน จริงอยู่ เกือบทุกครั้งผมเป็นฝ่ายชนะแต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่า ผมจะไม่เจ็บตัว ตาข้างซ้ายพร่ามัว มองไม่ค่อยเห็น นิ้วเท้าข้างขวาก็เจ็บ ความบอบช้ำของร่างกายมันสะสมมาเป็นปีๆ ผลพวงจากการเป็นนักสู้ของผม มันทิ้งร่องรอยไว้เสมอ

ผมหลับตาเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ ถึงผมไม่ลืมตาขึ้นมองผมก็พอจะรู้ว่า หนึ่งในสองคือพ่อผมเอง

"หมดแรงเลยลูกกู" เสียงพ่อผมว่า ขณะนั่งยองๆ ลงข้างๆ ผม ถึงผมไม่เห็นหน้าแก ก็พอจะรู้ว่าสีหน้าตอนนี้ของพ่อคงเต็มไปด้วยริ้วรอยผิดหวัง

"มันหมดแรง แต่เราสิหมดตัว โธ่...ไอ้บุญมี มึงไม่น่าเลย หมดตูดเลยกู" เสียงคนหนุ่มซึ่งผมจำได้ว่าเป็นเสียงทิดปรุง เพื่อนต่างวัยของพ่อ

"มึงอย่าบ่นนักได้มั้ย มึงบ่นจนหูกูชาไปหมดแล้ว มึงหมดคนเดียวซะเมื่อไหร่ กูเองก็หมดตูดเหมือนกันโว้ย"

"ลุงจะขายมันจริงๆ เหรอ"

"เออ...มันคงแข่งอีกไม่ได้หรอก ดูสภาพของมันสิ"

"ใครเขาจะเอาล่ะลุง เอาไปตีกับใครเขาก็ไม่ได้ จะกินจะแกงก็คงลำบาก หนังเหนียวออกปานนั้น"

"เออ...ถ้าใครเขาไม่เอา กูเอาไว้เองก็ได้วะ แต่แม่ง...เจ็บใจฉิบ ไม่น่าแพ้เลย"

"ช่างมันเถอะลุง เรามีตัวใหม่ๆ เก่งๆ อีกหลายตัว ฝึกอีกหน่อย ก็คงมาแทนไอ้นี่ได้..."

"เออ"

ผมลืมตาขึ้นเมื่อเสียงฝีเท้าห่างออกไป จากสายตาอันพร่ามัวผมเห็นร่างของพวกเขาลางเลือน ผมมองพวกเขาผ่านดวงตาอันว่างเปล่า ดวงตาที่ว่างเปล่าแต่ดวงใจเจ็บร้าวเหลือเกิน ขยับตัวพร้อมเสียงครางเบาๆ เจ็บร้าวไปทั้งกายและใจ ซุกหัวลงกับปีกอันอ่อนล้า ไม่อยากคิดถึงวันข้างหน้าเลย

แต่ช่างเถอะ ชีวิตจะเป็นอย่างไรต่อก็ช่างมันเถอะ เพราะยังไงๆ ผมมันก็แค่ ไก่ชนแก่ๆ ขี้แพ้ตัวหนึ่ง...

ปล. จุดประกายวรรณกรรม มกราคม ๒๕๔๔

เรื่องสั้น "สะพานลอย"

ผมชอบสะพานลอย มันสูง และลมบนนั้นมันเย็น ผมชอบมองดูดวงไฟหลากสีข้างล่าง มันเป็นแถวเรียงกันยาว แล้วมันจะพากันวิ่งตามกันไปทีละนิดๆ ผมไม่รู้หรอกว่า มันลอยมาจากไหน และกำลังจะไปไหน ถามแม่ แม่ก็ไม่รู้

เมื่อก่อนแม่จะเป็นคนพาผมมาดูดวงไฟที่นี่ แม่บอกว่า "มันเป็นดาวบนดิน" ยามที่ผมงอแงไม่อยากมากับแม่ แม่จะบอกว่า "จะพาไปดูดาว" แล้วมือแข็งๆ แห้งๆ ของแม่ ก็จะจูงมือผมกับพี่ชายคนละข้าง พี่ชายของผมจะวิ่งจู๊ดขึ้นบันได แม่จะเดินช้าๆ รอผม จะเอาอะไรกับเด็กอายุเกือบ ๕ ขวบอย่างผมล่ะ ผมยังขึ้นบันไดไม่เก่งนี่ และที่บ้านเราก็ไม่มีบันไดด้วย แต่สักวันผมจะวิ่งจู๊ดขึ้นสะพายลอยแบบไอ้ดำมันบ้าง (ไอ้ดำ ก็พี่ชายผมไงล่ะ)

ผมชอบสะพานลอย แต่ผมไม่ชอบคนเยอะ คนเดินผ่านไปผ่านมา มันมีมากมายจนผมตาลาย มีผู้ชายผู้หญิง คนแก่ เด็ก พวกเขาเป็นใคร ผมไม่รู้จัก แต่แม่บอกว่า มีคนใจดี อยู่ในนั้น และบางคนนอกจากจะใจดีแล้วยังใจบุญอีกด้วยผมได้แต่นึกในใจ คนใจดีของแม่เป็นผู้หญิงหรือผู้ชายนะ...? แม่บอกว่า คนเยอะๆ นั่นแหละดี ไม่รู้เหมือนกันว่าดีตรงไหน แต่แม่ว่าดี มันก็คงดี เพราะอย่างนี้ผมจึงไม่งอแง และผมก็ต้องทำตามที่แม่ (รวมทั้งไอ้ดำ) บอก ซึ่งผมก็ทำบ้างไม่ทำบ้าง

ไม่รู้เหมือนกันว่า ทำไมต้องจ้ำจี้จ้ำไชให้ผมทำอะไรที่ผมไม่อยากทำกันจัง

"มันเมื่อยๆ" ผมบอกไอ้ดำ พี่ชายวัย ๗ ขวบของผมไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

"เมื่อยก็ต้องทำ" มันบอก มันชอบบังคับผมอยู่เรื่อยเลย อย่างวันนี้ก็เหมือนกัน

มันมากับผมสองคน แม่ไม่มาด้วย แม่ไม่สบาย ผมงอแงจะไม่ยอมมา แต่ไอ้ดำมันก็ทำให้ผมยอมมาจนได้ มันบอกว่า วันนี้ดาวจะเยอะกว่าทุกวัน มันจะค่อยๆ ลอยขี้นลอยลง และวิ่งคามกันไปอย่างช้าๆ นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมเดินตามมันมาโดยดี มันเป็นยังไงนะ ผมอยากเห็นเร็วๆ จัง

หากผมมากับแม่ ผมไม่จำเป็นต้องทำตามแม่หรือไอ้ดำ ก็ไม่มีใครว่าผม แต่วันนี้ไอ้ดำมันเขกหัวผม บังคับให้ผมต้องทำตามมัน อย่างนี้ทุกที ถ้าแม่ไม่มาด้วย ถ้าแม่ไม่มาด้วย

ดวงไฟข้างล่างทอดยาวเรียงกันยาวเหยียด มันยาวแค่ไหนนะ แล้วทำไมมันมากมายอย่างนี้ ไอ้ดำบอกว่าดึกๆ ลูกไปจะหายไปทะละดวงสองดวง เหลือดวงไฟไม่กี่ดวง แล้วพวกมันจะลอยไปเร็วมาก จนมองแทบไม่ทัน บางครั้งมันเร็วมากจนมองดูเหมือนกับว่ามันมีหาง

แต่ผมไม่เคยดูดวงไฟที่วิ่งเร็วๆ เพราะลมเย็นๆ บนสะพานลอยทำให้ผมหลับก่อนที่จะเห็นดวงไฟวิ่งเร็วๆ อิจฉาไอ้ดำมันจัง!

"มึงน่ะ ขี้เซา" ไอ้ดำว่าผมอย่างนี้

"ก็กูง่วง" ผมเถียง

"มึงน่ะ ขี้เกียจ" มันว่าอีก

"ก็กูเมื่อย" ผมเถียง

ผมนั่งหันหลังพิงสะพานลอย หันหน้าเข้าหาผู้คนที่เดินผ่านไปมาตามที่ไอ้ดำมันบอก นี่ถ้าแม่มาด้วย ผมจะนั่งหันหลังให้คนเดิน ซุกหน้าเล็กๆ ของผมที่ซี่ลูกกรงสะพานลอย ดูดวงไฟข้างล่าง แต่วันนี้ผมจำต้องทำตามที่ไอ้ดำมันบอก นอกจากมันจะบังคับให้ผมนั่งหันหลังให้ดวงไฟข้างล่าง มันยังให้ผมยกสองมือประกบกันไว้ที่อกอย่างที่มันกับแม่ทำกันทุกวัน...ผมไม่อยากทำเลยมันเมื่อย...

แต่เมื่อมันบอกให้ทำ ผมก็ทำตามไปอย่างเสียไม่ได้ เพราะมันเป็นพี่ และถ้าไม่ทำตาม เดี๋ยวมันก็เขกหัวผมอีก มือผมประกบกันอยู่ระดับอก หันหน้าเข้าหาผู้คนได้ไม่นาน ผมก็หันหน้าเข้าหาราวสะพานตามเดิม แต่มือยังอยู่ในท่าเดิม ตามองดูดวงไฟไม่สนใจคนเดิน และก็ไม่สนใจไอ้ดำมันด้วย แต่หูผมก็ได้ยินเสียงไอ้ดำมันพูดว่า "ของคุณก๊าบ ขอบคุณก๊าบ" พร้อมกับผงกหัวขึ้นลงทุกครั้งที่มีเหรียญหล่นกระทบกระป๋องตรงหน้ามันกับผม

ผมชำเลืองดู เห็นกระป๋องมันมีเหรียญกลมๆ อยู่หลายเหรียญ ในขณะที่กระป๋องของผมว่างเปล่า...

ช่างมัน...ผมจะดูดวงไฟ

หมายเหตุ : ตีพิมพ์จุดประกายวรรณกรรม ๙ ธันวาคม ๒๕๔๓